Proces korozji jest dążeniem metali do przejścia w naturalny dla nich stan utleniony. Metale szlachetne w tym złoto i platyna mają bardzo dużą odporność na korozję w środowiskach agresywnych. Druga grupa metali do których należy chrom i glin charakteryzują się podwyższoną odpornością korozyjną w niektórych środowiskach. Żelazo oraz jego stop żelaza z węglem mają niewielką odporność korozyjną.

Różne zachowania się metali związane są z tworzeniem się na ich powierzchni cienkiej warstewki, która chroni metal przed korozją. Zjawisko to zwane jest pasywacją powierzchni. Szczególną skłonność do pasywacji wykazuje chrom i nikiel, co uzasadnia stosowanie tych metali jako głównych dodatków stopowych do stali nierdzewnych. Już przy zawartości 12% chromu, stal wykazuje zdolności pasywacyjne. Przy bardziej agresywnych środowiskach konieczne jest stosowanie stali o podwyższonej zawartości chromu oraz innych dodatków stopowych.

Dla wyrobów finalnych ze stali nierdzewnej przyjmowana jest trwałość dochodząca nawet do 50 lat eksploatacji. Istnieją jednak przypadki korodowania stali nierdzewnej spowodowane:

1. nieprawidłowo dobranym gatunku stali do kategorii agresywności środowiska,
   
2. oddziaływania kwasu solnego,
   
3. nieodpowiednie spawanie
   
4. zanieczyszczenie stali przez nieprawidłowe przechowywanie oraz użycie nieodpowiednich narzędzi do obróbki powierzchni
   
5. zastosowanie nieprawidłowych śrub i łączników oraz kontakt ze stalą niestopową
   
6. nieprawidłowo zaprojektowany kształt elementów sprzyjając osadzaniu się zanieczyszczeń

Objawy korozji stali nierdzewnych są różne. Do podstawowych typów korozji należą:

1. korozja równomierna (ogólna)
   
2. korozja międzykrystaliczna
   
3. korozja naprężeniowa
   
4. korozja wżerowa
   
5. korozja zmęczeniowa
   
6. korozja szczelinowa
   
7. korozja stykowa (galwaniczna)